powrót strona startowa
		Tai-chi Duże miasto w Europie Zachodniej. Na równiutkim, świetnie utrzymanym trawniku zbiera się grupka osób. Ubrani w luźne, sportowe spodnie i bluzy stoją przez chwilę nieruchomo w milczeniu, a po chwili zaczynają ciąg miękkich, łagodnych ruchów - ich ramiona zataczają szerokie kręgi i łuki, stopy delikatnie muskają trawnik. Niektórzy przechodnie zatrzymują się i patrzą z zaciekawieniem, inni już się przyzwyczaili i wiedzą, że to Tai Chi. Początki Tai Chi giną w mrokach historii, głównie poprzez brak pisemnych dokumentów. Wiemy jednak, że już ponad 2 tysiące lat temu istniały w Chinach systemy ćwiczeń oddechowych i fizycznych mających na celu osiągnięcie długiego życia, czy nawet nieśmiertelności. Pierwowzorem Tai Chi były ćwiczenia polegające na głębokim oddychaniu. Oddech, pisany po chińsku tym samym znakiem, co "energia", łączy nas z całym światem, jego energią i przestrzenią, dodając nam sił i witalności. Obserwując ludzi ćwiczących Tai Chi mamy takie odczucie, jakby byli oni pomiędzy ruchem i bezruchem. Każdy bowiem ruch jest powolny, głęboki i płynny. Nie obserwujemy żadnego napięcia i wysiłku. Podstawą Tai Chi jest unikanie skrajności. Ćwiczenia nie męczą, nie wywołują gwałtownych skoków ciśnienia i tętna. Wykonywanie ich w stanie rozluźnienia przynosi polepszenie ukrwienia i poszerzenie możliwości ruchowych. Łagodny charakter ruchu przemawia do osób dotychczas reagujących z niechęcią na pojęcie "kultury fizycznej" oraz minimalizuje groźbę kontuzji. A co najważniejsze jest przyjemne. Przyjemne jest samo wykonywanie ćwiczeń, przyjemne jest poczucie rześkości i rozluźnienia po treningu. Już w krótkim czasie osiągnięta równowaga wewnętrzna zamienia się w uśmiech, radość życia, pogodę ducha. A to przecież podstawa urody. Józek Kozanowski Członek Word Chen Tajiguan Association, uczeń mistrza Chen Xiaowanga www.chen-zielonagora.webpark.pl www.gracja-taniec.pl na zdjęciach Teresa Bylica wykonuje formy Chen Tai Chi Chuan