Każde chodzenie po lesie ma swoje walory. Z kijami przejdziemy trochę więcej w krótszym czasie i spalimy więcej kalorii, lepiej dotlenimy organizm.
Więcej życia w życiu
z Grażyną Wyczałkowską instruktorem nordic walking rozmawia rednacz Krzysztof Chmielnik.
KCH - Czy masz ADHD?
(śmiech)KCH - Jesteś pasjonatką sportu. Teraz uprawiasz nordic walking, a wcześniej? Jak się zaczęła Twoja przygoda ze sportem?
GW - Już w szkole podstawowej bardzo aktywnie uczestniczyłam w zajęciach wychowania fizycznego. Potem ten kontakt ze sportem był obecny w różnych formach rozrywki i rekreacji. Chociażby fitness, jazda na rolkach i rowerze.Nordic walking to sport czy turystyka?
Można powiedzieć, że dwa w jednym. To jest właśnie jeden z fenomenów nordic walking, że zawiera w sobie elementy turystyki, jak choćby poznawanie pięknych terenów, obcowanie z przyrodą i z przygodą, a sport to raczej bardziej rekreacja, choć jest w naszym mieście bardzo silna grupa traktująca chodzenie z kijami wyczynowo.Skąd się wziął i czym się różni od zwykłego chodzenia?
Nordic Walking powstał w latach 70 XX wieku, wprowadzony przez fińskich trenerów narciarzy biegowych jako trening letni. Bardzo szybko przeniknął do fitnessu jako forma rekreacji ruchowej. Pod koniec lat 90 nordic walking dotarł do USA i Europy, stając się z roku na rok coraz bardziej popularny.W Finlandii nordic walking rozpropagowała Sierpa Arvonen, uważana za "matkę" tej formy rekreacji. Prekursorką nordic walking w Europie była amerykańska instruktorka Malin Svensson.
Rozumiem, że chodzenie z kijami to nie mazgajowate łażenie po lesie, ale rekreacja z ambicjami?
Każde chodzenie po lesie ma swoje walory. Z kijami przejdziemy trochę więcej w krótszym czasie i spalimy więcej kalorii, lepiej dotlenimy organizm. Jeśli chodzi o tempo marszu, to właściwym jest dostosować je do swojego stanu zdrowia, wewnętrznej potrzeby i aktualnych możliwości organizmu.Są trzy poziomy nordic walking: dla początkujących, fitnessowy i sportowy. Każdy na pewno znajdzie swój właściwy.
Pobierz cały tekst w pdf