Jest nielicznym z drzew, o którym można powiedzieć niezwykłe i egzotyczne, a zarazem szalenie eleganckie i nastrajające romantycznie. Bardzo często sadzona zarówno przy rezydencjach jak i w terenach zieleni.
Magnolia pośrednia
Magnolia soulangiana
Niestety w Zielonej Górze jest jej bardzo mało. Pozostałości, właściwie szczątki po najstarszych egzemplarzach reprezentują obraz nędzy i rozpaczy. W całym naszym mieście są tylko trzy dojrzałe drzewa, które przetrwały w dość dobrej kondycji mimo trudnych warunków, w jakich rosną. Wszystkie znajdują się przy prywatnych posesjach przedwojennych domów i kamienic. Najbardziej znana z racji lokalizacji jest magnolia rosnąca przy ul. Batorego przy wiadukcie kolejowym. Niestety wymaga ona pilnych zabiegów zabezpieczających i nie wiadomo jak długo jeszcze będzie nas zachwycać pięknem swoich kwiatów. Druga roślina znajduje się na podwórku kamienicy przy ul. Reja. Uważny obserwator dostrzeże jej kwiaty ukryte za mirabelką, która zasłania ją od ulicy. Kolejna roślina znajduje się na rogu ul. Ptasiej i ul. Wypoczynek. 
Rośnie przy przedwojennym domku jednorodzinnym, jest największa i chyba w najlepszej formie. Rok rocznie niezwykle obficie kwitnie. Magnolie należą do jednego z najstarszych gatunków roślin na świecie. Już sto milionów lat temu porastały znaczne obszary Europy i Eurazji a nawet Grenlandii. W Polsce odkryto podczas badań szczątków kopalnych nasiona wygasłego już gatunku Magnolia cor. Stwierdzono z całą pewnością, że porastał on ówczesne lasy 10 milionów lat temu na terenie obecnego Krościenka nad Dunajcem. Współczesne gatunki magnolii przybyły do Polski z południa Europy. Najbardziej rozpowszechniła się magnolia pośrednia i jej odmiany. Nazwa wywodzi się od nazwiska francuskiego botanika Pierre`a Magnola (1638-1715), dyrektora ogrodu botanicznego w Montpellier. Jest mieszańcem dwóch chińskich gatunków magnolii nagiej i magnolii purpurowej. Kwiaty rozwija duże, 10-15 cm na zewnątrz różowe wewnątrz białe. Kwitnie na przełomie kwietnia i maja. Ciekawostką jest fakt, że powietrze wewnątrz zamykającego się na noc kwiatu magnolii jest o 100 cieplejsze niż na zewnątrz, co jest wynikiem intensywnego oddychania wewnętrznych części kwiatu w ciągu dnia. W tym zacisznym, ciepłym miejscu nocują często owady, zapylając je. Magnolia ta tworzy szerokie, duże krzewy do 4 m wysokości a nawet drzewa rosnące do 10-12 m wysokości. Ma około 50 odmian.
To piękne, ozdobne drzewo bardzo szybko zdobyło popularność w polskich ogrodach przypałacowych i parkach. Wymyślono jej nawet polską nazwę - rozwoń od woni, jaką drzewo to wydziela w okresie kwitnienia. Dziś nikt już nie używa tej nazwy. Niestety również magnolia nie funkcjonuje w ludowym lecznictwie ani zabobonach, gdyż nie rośnie dziko i stosunkowo niedawno zagościła w naszych ogrodach.
Wbrew powszechnym pogłoskom magnolia wcale nie należy do bardzo wymagających drzew, ale jak każde z nich ma swoje potrzeby. Należą do nich przede wszystkim lekko kwaśna i wilgotna piaszczysto-gliniasta gleba oraz w miarę słoneczne stanowisko. Nie jest całkowicie mrozoodporna, w związku z tym młode rośliny wymagają okrywy zimowej w pierwszych sezonach po posadzeniu. Starsze egzemplarze należy okrywać tylko w okresie spóźnionych przymrozków wiosennych, aby chronić ich kwiaty przed przemarznięciem. Klimat naszego miasta i regionu jest sprzyjający uprawie magnolii i innych wrzosowatych takich jak rododendrony. Możemy je uprawiać z dużym powodzeniem również w terenach zieleni. Należy rozpowszechniać jej coraz to doskonalsze odmiany, aby to luksusowe i eleganckie drzewo na trwale związało się z panoramą naszego miasta.
mgr inż. Agnieszka Kochańska
PWSZ Sulechów
góra